Van de aanloop naar het toernooi, met zorgen over veiligheid en grootschalige protesten in Mexico-Stad, tot de chaotische openingswedstrijd tegen Zuid-Afrika.

Van verslag doen tussen uitzinnige voetbalfans tot de uitschakeling van het Nederlands elftal in het prachtige stadion in Monterrey.

Ook de wedstrijd gisteren tegen Engeland was spectaculair, in alle opzichten. Weer lukte het Mexico niet om de kwartfinale van een WK te halen. Mijn verslag in NRC over die wedstrijd lees je hier.

Van verhalen over de Hand van God, voetbalgekke politici, Jezusbeeldjes, Iraniërs in Tijuana, voetbalveldjes in gevaarlijke wijken en illegale shirtverkoop: het was hard werken, maar het allemaal waard.

Zoals ik schrijf in mijn stuk in NRC vandaag: veiligheid was nooit een probleem, en Mexico kan terugkijken op een succesvol georganiseerd toernooi.

Maar bovenal was het fijn om via voetbal een ander gezicht van Mexico te kunnen laten zien: een land waar men trots is Mexicaan te zijn, waar men houdt van de vlag, het nationale elftal, en waarbij voetbal als bindmiddel werkt in een verdeeld land. Waar voetbalgeluk helpt alledaagse problemen te vergeten. Dat is het Mexico waar ik in de afgelopen jaren enorm van ben gaan houden.