Sinds de terugkeer van Donald Trump in het Witte Huis hebben we het al meerdere keren gezien: het Latijns-Amerikabeleid van de VS is radicaal anders vergeleken met Joe Biden.

Trump en Rubio zijn zéér gefocust op de regio. Dat lazen we al terug in de Amerikaanse National Security Strategy 2025, waarin de Monroe Doctrine weer tot leven werd gewekt. Latijns-Amerika wordt weer gezien als de achtertuin van de VS, en de VS willen bepalen wat daar gebeurt.

2026 begon met de ontvoering van de Venezolaanse leider Nicolás Maduro uit Caracas. We hebben inmengingen in verkiezingen gezien, van Honduras en Costa Rica tot Argentinië en Colombia. De aanvallen op ‘drugsboten’, met ruim tweehonderd doden.

Dit weekend werd weer een nieuwe stap genomen, met de aankondiging dat de VS een meerderheidsbelang nemen in Venezolaanse olievelden. Een ongekende overname – al zitten er nog veel haken en ogen aan deze “grootste oliedeal uit de geschiedenis”.

Naast de economische spierballentaal, die ook Cuba zeer nadrukkelijk voelt, neemt ook de militaire dreiging toe. De VS werken al langer aan een ‘antikartelcoalitie’ – the Shield of the Americas – met ideologisch gelijkgestemden in de regio.

Deze maand kwam de aankondiging dat de VS na luchtaanvallen ook militaire operaties op land gaan uitvoeren in andere landen. Maar of die echt resultaat gaan leveren, is zeer de vraag.

Mijn artikel voor NRC (over de olie-overname in Venezuela). hier.

En voor NOS (over deze antikartelcoalitie) hier.